De vier elementen meditaties zijn klaar en we hebben prachtige schilderingen, gemaakt door Anita Middendorp voor op de hoesjes. We gaan nu een mooie presentatie maken. Ik schrijf momenteel de tekst voor de boekjes. Als de CD's beschikbaar zijn zal ik dat natuurlijk hier melden.

Vorige week zondag is de workshop met Cynthia van Tuijl "Muziek en Dans Improvisatie'" geweest en was een groot sukses. We hebben een intensieve middag gehad, met leuke en ontroerende momenten. Een reactie van een van de deelnemers vind je hieronder en zal binnenkort te lezen zijn in de Dryade, het nieuwsblad van de Nederlandse OBOD (Orde van Barden Ovaten en Dru�den).
Hierbij een foto van de groep.

klik op de kleine foto voor een grotere.

Blessings van de Zebra

Workshop Muziek en Dans

In Hoorn, begeleid door Cynthia van Tuijl en Klaas Zebra Kloppenburg

Door Indurekha Bloos



�Muzikale improvisatie biedt een bodem en nodigt uit tot Dans. Dansen en ervaren dat je beweegt in dialoog met de muziek� Las ik in hun gezamenlijke foldertje. En er stonden nog veel meer leuke dingen in, woorden als plezier, verwondering, vreugde. Het leek me geweldig om mijn zondagmiddag in Hoorn door te gaan brengen. Maar ik had wel mijn reserves. Hoewel ik vroeger elk weekend urenlang doorbracht op de Amsterdamse dansvloeren was het lang geleden dat ik nog echt had gedanst(toen ik stopte met roken kreeg ik last van andermans rook), en spontaan muziek maken vind ik moeilijk, omdat ik een zeer kritisch mannetje in me heb (ik denk dat het mijn vaders stem is; mijn vader is namelijk erg muzikaal maar ook perfectionistisch en ongeduldig. Maar ja, dat die laatste twee eigenschappen heb ik ook, dus wiens stem is het dan?!), die nee zit te schudden als ik iets niet goed kan.

Een uitdaging dus, die workshop Muziek en Dans.



Wie komen er nou naar zo�n workshop, wat voor types? Vroeg ik me af. Types als Sudama en ik dus, en verder vrouwen van allerlei pluimage, jonger, ouder, elegant of juist stoer. Sommigen hadden hun zinnen, gezien hun kledij, duidelijk gezet op het dansen. De oorspronkelijke bedoeling was dat de groep zou worden verdeeld in dansers en muzikanten, en dat aan het eind van de workshop nog een mogelijkheid bestond om van rol te wisselen. Maar gelukkig was de tweede ruimte, bedoeld voor de muziekgroep, te koud, dus deden we alles: dans �n muziek. We hoefden niet te kiezen!



Cynthia begon en liet ons bewust worden van de bewegingen van al onze lichaamsdelen, stuk voor stuk, van onder tot boven. Oei, wat zaten die heupen vast, en die schouders nog veel erger, de rest viel wel mee. We leerden dat we al dansend bij onszelf konden blijven, terwijl we ons tegelijkertijd bewust waren van de ruimte en de mensen om ons heen. De muziek kwam erbij, en we dansten met ons hele lichaam. Wat onwennig, wat lang geleden, belachelijk eigenlijk, terwijl dansen zo goed voelt!

We gingen in een cirkel zitten en gaven onze ademhaling aan elkaar door, de cirkel rond. Ademhaling werd klank, klank werd doorgegeven.We ontvingen de klank van de ander, maakten de klank tot iets van onszelf en gaven die mee aan de volgende. Toen draaiden we ons om, met de ruggen naar elkaar toe, we waren opeens allemaal alleen, minder verbonden.

Klaas en Cynthia lieten ons telkens op allerlei manieren ervaren welk gevoel en welke invloed het heeft op dans en muziek om op en bij jezelf te zijn, je af te stemmen op elkaar, om samen te zijn, en om op te gaan in een geheel. De begeleiding van Klaas en Cynthia was echt klasse. Ze hadden nog niet eerder samen een workshop gedaan, maar dat was niet te merken, ze voelden en vulden elkaar geweldig aan.

We gingen staan, klappen, onze eigen klanken maken. Ik durfde mij daarin wat meer te uiten, maar niet te luid. Ik keek met verbazing toe hoe sommigen zich helemaal lieten gaan. Dat zou ik ook wel willen.

We maakten als vanzelf verschillende ritmes. Het werd steeds harmonieuzer, iedereen werd steeds vrijer, steeds eigener in de improvisatie. We gingen met de ruggen naar elkaar toe in een kring staan zingen, voelden hoe dat was, en we draaiden ons weer naar elkaar toe. Een voor een mochten we in het midden van de zingende cirkel gaan staan en een ronde maken; voelen hoe het was om even los te zijn van het geheel, om op jezelf te zijn. Het luisteren naar al die prachtige klanken, alsof er speciaal voor mij gezongen werd, bracht een simpele blijheid in me naar boven.

Toen gingen we alles combineren op een ontzettend leuke manier: de groep werd in koppels verdeeld. De een ging klanken maken, en de ander ging daarop reageren met beweging. Ik ging tegenover mijn partner (niet Sudama, die had Klaas uitgekozen) staan. Ik durfde niet zo goed, dus vroeg ik haar of zij wilde beginnen met dansen. Ik begon klanken voort te brengen, de bedoeling was om die uit jezelf te laten ontstaan, dat kon ik nog wel, ik zong mijzelf vroeger altijd in slaap, totdat mijn vader een keer boos binnenkwam� ik zong te luid (en waarschijnlijk ook vals) en ze hadden er last van.

Goh, tijdens het schrijven van de vorige zin besef ik pas ten volle hoe zinvol deze workshop voor mij is! Mijn, overigens verder heel lieve, vader blijkt onbedoeld een behoorlijke rem te hebben gezet op mijn creativiteit. Nee, dat heb ik zelf laten gebeuren.

Om mij heen hoorde ik de meest bizarre brullen. Mijn tegenspeler danste op mijn wat treurige klanken. Daarna mocht zij zingen, ze maakte allerlei dierengeluiden, leuk om daarop te bewegen, ik begon zelf te mauwen als een kat en zij kon ook niet stil blijven staan!



Het was pauze. Even bijkomen met een kopje thee of koffie met lekkere koekjes in on-Hollandse hoeveelheden. Klaas had ondertussen een klein deel van zijn instrumentarium uitgestald. We kozen ieder iets uit (ik klankstaafjes) en gingen verspreid in de ruimte zitten om dat instrument uit te proberen. Het was fijn om te doen, want zo hoorde niemand mijn gestuntel, maar het was ook raar, want we zouden ook kunnen proberen samen te spelen�.

We verdeelden ons in een groep die ging dansen en een groep die muziek ging maken. Ik koos voor muziek. We gingen aan een kant van de ruimte zitten en keken hoe de groep dansers hun bewegingen al snel op elkaar af stemden en een schitterend geheel vormden, alsof ze maandenlang samen hadden geoefend. Ongelooflijk.

Wij muzikanten kozen ieder een danser uit en gingen met ons instrument reageren op diens bewegingen. Leuk idee, maar moeilijk. Het lukte me niet goed, het kritische mannetje kwam weer mee loeren over mijn schouder. Klaas zei later dat de klankstaafjes zich ook niet goed leende voor het aangeven van ritme, het is een sfeerinstrument.

We speelden niet samen, maar er was toch samenhang, dat kwam door de gezamenlijke focus, werd ons onthuld. Want de dansers, waar we op reageerden, speelden wel op elkaar in.

De laatste stap was natuurlijk om als muziekgroep samen te gaan spelen. Het leek ietsje beter te gaan tussen mij en de klankstaafjes, maar ik voelde me niet op mijn gemak. Ik doorzag hem niet meteen, het klikte niet zoals ik had gehoopt, het was een nogal stugge ontmoeting.

Ik kon het niet opbrengen om ook nog mijn klanken af te laten hangen van de bewegingen van mijn danser. Bah.

Na de kleine pauze kwam ik terug de ruimte binnen, een paar dansers hadden gekozen voor muziek, en toen Sudama vroeg: ga je dansen? Dacht ik: zie je wel, ze willen me weg hebben uit de muziekgroep! Nou, dan ga ik wel dansen.



De muziek begon en ik stond daar met koude spieren tussen de al warm gedraaide dansers in. Gelukkig had Cynthia een paar handige aanwijzingen gegeven: herhaal je bewegingen, doe anderen na, spiegel, of spring er juist uit, doe iets anders. En luister naar de muziek.

Mijn man herkende mij niet meer. Het gebeurde vanzelf. Ik weet ook niet meer wat ik precies heb gedaan, het was heerlijk om de muziek te voelen en mijn lichaam daarop te laten reageren, en om te reageren op de andere dansers. Er gebeurde van alles, hele rituelen en ook een initiatie werden uitgebeeld. Ik danste verschillende werelden in en weer uit. Ik voelde vreugde, ik had plezier, ik voelde verwondering in het samen spelen. Wat een fijn gevoel: mijn kritische mannetje was tijdens mijn dans al die tijd weg geweest.

Nu herinner ik mij dat mijn moeder altijd mopperde dat mijn vader niet kan dansen.

Gelukkig maar!